A wśród ludzi są tacy, którzy sobie biorą, poza Bogiem, Jemu równych, miłując ich, jak się miłuje Boga. Ale ci, którzy wierzą; są gorliwsi w miłości do Boga. O, gdyby ci, którzy czynią niesprawiedliwość, mogli wiedzieć, kiedy zobaczą karę, że moc należy w całości do Boga i że Bóg jest straszny w karaniu
Wyjaśnienie / Tafsir Al-Dżalalajn
Są jednak ludzie, którzy oprócz Boga, to znaczy innych niż Bóg, biorą sobie równych sobie, bożków, miłując ich, wywyższając ich i będąc im podlegli, tak jak kocha się Boga, to jest ich miłość do Niego; lecz ci, którzy wierzą, kochają Boga bardziej gorąco niż ci, którzy kochają swoich rówieśników, ponieważ pierwsi nigdy Boga nie odrzucają, podczas gdy ci drudzy w obliczu trudności szybko porzucają tych [konkurentów] dla Boga; Gdyby on, [jeśli ty] o Muhammad (y), zobaczył tych, którzy czynili zło, biorąc sobie za konkurentów, kiedy (idh oznacza tutaj idhā) oni widzieli (czytaj jako aktywną [yarawna, „oni”] lub pasywną [yurawna, „sprawiają, że widzą”]) karę, ujrzałbyś poważny widok, ponieważ dzieje się tak dlatego, że siła, moc i zwycięstwo razem wzięte (poszlaka) kwalifikator) należy do Boga i że Bóg jest straszny w karaniu (według jednego czytania osoba słuchająca [tego wersetu] rządzi czasownikiem yarā, „widzi” i stanowi podmiot [zdania]; według innego [czytania] to „złoczyńcy” [stanowią podmiot zdania i rządzą czasownikiem yarā]; i dlatego [yarā] ma sens ya’lam, „on wie”; cząstka an, „to” i to, co następuje po niej, zastąpiły dopełnienia w obu przypadkach; odpowiedź na [początkowe prawo warunkowe] „jeśli” została pominięta). Ogólne znaczenie [tego wersetu] jest zatem następujące: „Gdyby na tym świecie byli świadomi surowości kary Bożej i faktu, że moc należy wyłącznie do Boga, w chwili, gdy ujrzeliby ją na własne oczy, w Dniu Zmartwychwstania, nie uważaliby się za rówieśników”.