2:282Medyńska

Koran 2:282 – Sura Al-Baqarah (Krowa)

Werset 282 ze 114 sur w Świętym Koranie. Przekład Józefa Bielawskiego.

Tekst arabskiالبقرة

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوٓاْ إِذَا تَدَايَنتُم بِدَيۡنٍ إِلَىٰٓ أَجَلٖ مُّسَمّٗى فَٱكۡتُبُوهُۚ وَلۡيَكۡتُب بَّيۡنَكُمۡ كَاتِبُۢ بِٱلۡعَدۡلِۚ وَلَا يَأۡبَ كَاتِبٌ أَن يَكۡتُبَ كَمَا عَلَّمَهُ ٱللَّهُۚ فَلۡيَكۡتُبۡ وَلۡيُمۡلِلِ ٱلَّذِي عَلَيۡهِ ٱلۡحَقُّ وَلۡيَتَّقِ ٱللَّهَ رَبَّهُۥ وَلَا يَبۡخَسۡ مِنۡهُ شَيۡـٔٗاۚ فَإِن كَانَ ٱلَّذِي عَلَيۡهِ ٱلۡحَقُّ سَفِيهًا أَوۡ ضَعِيفًا أَوۡ لَا يَسۡتَطِيعُ أَن يُمِلَّ هُوَ فَلۡيُمۡلِلۡ وَلِيُّهُۥ بِٱلۡعَدۡلِۚ وَٱسۡتَشۡهِدُواْ شَهِيدَيۡنِ مِن رِّجَالِكُمۡۖ فَإِن لَّمۡ يَكُونَا رَجُلَيۡنِ فَرَجُلٞ وَٱمۡرَأَتَانِ مِمَّن تَرۡضَوۡنَ مِنَ ٱلشُّهَدَآءِ أَن تَضِلَّ إِحۡدَىٰهُمَا فَتُذَكِّرَ إِحۡدَىٰهُمَا ٱلۡأُخۡرَىٰۚ وَلَا يَأۡبَ ٱلشُّهَدَآءُ إِذَا مَا دُعُواْۚ وَلَا تَسۡـَٔمُوٓاْ أَن تَكۡتُبُوهُ صَغِيرًا أَوۡ كَبِيرًا إِلَىٰٓ أَجَلِهِۦۚ ذَٰلِكُمۡ أَقۡسَطُ عِندَ ٱللَّهِ وَأَقۡوَمُ لِلشَّهَٰدَةِ وَأَدۡنَىٰٓ أَلَّا تَرۡتَابُوٓاْ إِلَّآ أَن تَكُونَ تِجَٰرَةً حَاضِرَةٗ تُدِيرُونَهَا بَيۡنَكُمۡ فَلَيۡسَ عَلَيۡكُمۡ جُنَاحٌ أَلَّا تَكۡتُبُوهَاۗ وَأَشۡهِدُوٓاْ إِذَا تَبَايَعۡتُمۡۚ وَلَا يُضَآرَّ كَاتِبٞ وَلَا شَهِيدٞۚ وَإِن تَفۡعَلُواْ فَإِنَّهُۥ فُسُوقُۢ بِكُمۡۗ وَٱتَّقُواْ ٱللَّهَۖ وَيُعَلِّمُكُمُ ٱللَّهُۗ وَٱللَّهُ بِكُلِّ شَيۡءٍ عَلِيمٞ

Przekład na język polskiJózef Bielawski

O wy, którzy wierzycie! Jeśli zaciągacie dług między sobą na określony czas, to zapisujcie to! I niech zapisuje między wami pisarz, według sprawiedliwości. I niech pisarz nie sprzeciwia się, by pisać tak, jak nauczył go Bóg. I niech on pisze, a dłużnik niech dyktuje! I niech się boi Boga, swojego Pana, i niczego z tego nie umniejsza. A jeśli dłużnik jest głupcem, słabym albo nie może dyktować, niech dyktuje jego opiekun, zgodnie ze sprawiedliwością! Żądajcie świadectwa dwóch świadków spośród waszych mężczyzn! A jeśli nie będzie dwóch mężczyzn, to jeden mężczyzna i dwie kobiety mogą być świadkami, na których się zgodzicie; jeśli jedna z nich zbłądzi, to druga będzie mogła ją napomnieć. A świadkowie niech nie odmawiają, kiedy są wzywani! I nie wzdragajcie się tego zapisywać - czy to będzie dług mały, czy duży - z zaznaczeniem jego terminu. To jest dla was sprawiedliwsze w obliczu Boga i bardziej prawidłowe dla świadectwa, i odpowiedniejsze dla usunięcia wątpliwości. Chyba że to jest handel towarem, który wy sobie przekazujecie z ręki do ręki; wtedy nie popełnicie grzechu, jeśli tego nie zapiszecie. I żądajcie świadków, kiedy dokonujecie między sobą transakcji, i nie wywierajcie żadnego przymusu ani na pisarza, ani na świadka! A jeśli tak czynicie, to popełniacie grzech. Bójcie się Boga! Bóg was poucza. On o każdej rzeczy jest wszechwiedzący

Transliteracja fonetyczna

Ya ayyuha allatheena amanoo itha tadayantum bidaynin ila ajalin musamman faoktuboohu walyaktub baynakum katibun bialAAadli wala yaba katibun an yaktuba kama AAallamahu Allahu falyaktub walyumlili allathee AAalayhi alhaqqu walyattaqi Allaha rabbahu wala yabkhas minhu shayan fain kana allathee AAalayhi alhaqqu safeehan aw daAAeefan aw la yastateeAAu an yumilla huwa falyumlil waliyyuhu bialAAadli waistashhidoo shaheedayni min rijalikum fain lam yakoona rajulayni farajulun waimraatani mimman tardawna mina alshshuhadai an tadilla ihdahuma fatuthakkira ihdahuma alokhra wala yaba alshshuhadao itha ma duAAoo wala tasamoo an taktuboohu sagheeran aw kabeeran ila ajalihi thalikum aqsatu AAinda Allahi waaqwamu lilshshahadati waadna alla tartaboo illa an takoona tijaratan hadiratan tudeeroonaha baynakum falaysa AAalaykum junahun alla taktubooha waashhidoo itha tabayaAAtum wala yudarra katibun wala shaheedun wain tafAAaloo fainnahu fusooqun bikum waittaqoo Allaha wayuAAallimukumu Allahu waAllahu bikulli shayin AAaleemun

Wyjaśnienie / Tafsir Al-Dżalalajn

O wy, którzy wierzycie, że zaciągając dług, na przykład przedpłatę za (przyszłą) dostawę towarów lub pożyczkę, wzajemne na określony, znany termin, zapiszcie to jako potwierdzenie i zabezpieczenie przed jakimkolwiek sporem; i niech pisarz napisze to, umowę zadłużenia, spisaną między wami sprawiedliwie i dokładnie, nie zwiększając ani nie zmniejszając kwoty ani warunków; i niech żaden pisarz nie odmawia napisania tego, jeśli zostanie poproszony o takie zadanie, jak nauczył go Bóg (kāf w wyrazie ka-mā, „jak” jest semantycznie powiązane z czasownikiem ya’ba, „odmawiać”), to znaczy, skoro dał mu przewagę w postaci umiejętności pisania, nie powinien być pod tym względem skąpy; niech więc pisze (powtórzyłem dla podkreślenia) i niech dłużnik dyktuje temu, kto pisze umowę, bo to on jest świadkiem i musi być w pełni świadomy swoich obowiązków; i niech się boi Boga, swego Pana, gdy narzuca należny dług i niczego z tego nie umniejsza. A jeśli dłużnik jest głupcem, marnotrawcą lub słabym, niezdolnym do dyktowania ze względu na podeszły wiek lub niedojrzałość, albo niezdolnego do dyktowania ze względu na tępotę, nieznajomość języka itp., to niech sprawiedliwie dyktuje jego opiekun, ten, który zajmuje się jego sprawami, czy to rodzic, wykonawca testamentu, kurator czy tłumacz. I wezwać na świadka dług, dwóch świadków, mężczyzn, dojrzałych, wolnych mężczyzn muzułmańskich; a jeśli ci dwaj świadkowie nie będą mężczyznami, to jeden mężczyzna i dwie kobiety będą świadkami takich świadków, jakich uznasz, ze względu na ich pobożność i uczciwość; liczba kobiet wynika z faktu, że jeśli jedna z dwóch kobiet popełni błąd, zapomina o zeznaniach, biorąc pod uwagę ich mniejszą bystrość i dokładność; druga, ta pamiętająca, przypomni jej (czytaj fa-tudhakkira lub fa-tudhkira), ta, która zapomniała – klauzula „przypominająca” jest powodem [wyboru dwóch kobiet], to znaczy, aby można było jej przypomnieć, jeśli się pomyli lub zbłądzi w błędzie, ponieważ to [zapomnienie] jest tego przyczyną (wariant czytania [dla „tego”] zawiera warunek w „jeśli” z [ czasownik odmieniony jako] tudhakkiru, „ona przypomni”, tworząc nowe zdanie, na które odpowiedź [następuje]); i niech świadkowie nie odmawiają, kiedykolwiek (mā z idhā mā, „kiedykolwiek” jest dodatkowe) zostaną wezwani, aby złożyć świadectwo i wziąć za nie odpowiedzialność; i nie pogardzaj, leniwy, zapisz to, czego byłeś świadkiem w prawdzie (bo zdarzało się to często), czy to małe, czy duże, trochę czy dużo, z terminem, to znaczy datą, w której jest to wymagane (ilā ajlihi to kwalifikator poszlakowy odnoszący się do [przyrostka zaimkowego] hā” taktubū-hu, „zapisz to”); że spisywanie jest bardziej godziwe, sprawiedliwsze w oczach Boga, bardziej sprawiedliwe dla świadectwa, to znaczy, [to znaczy] bardziej pomocne w wzywaniu na świadectwo, ponieważ zawiera przypomnienie; i bliżej, bliżej osiągnięcia [pożądanego stanu], abyś nie miał wątpliwości co do kwoty i terminu płatności; chyba że jest tam handel prowadzony tam i wtedy (tijāratun hādiratun: wariant czytania zawiera tijāratan hādiratan, w którym to przypadku w zdaniu nominalnym brakuje podmiotu i musi to być zaimek od tijāra, „handel”, to znaczy hiya, „to [zaimek żeński]”), że dajesz i bierzesz między sobą bez określenia ram czasowych, wtedy nie będziesz winien, jeśli to zrobisz nie zapisuj tego, samego towaru, w dół. I weźcie na to świadków, gdy będziecie ze sobą handlować, bo to jest lepszy sposób zapobiegania sporom. Przepisy tutaj są delegowane (do osobistego wyboru zainteresowanych osób). I niech ani pisarz, ani świadek, wierzyciel i dłużnik nie będą naciskani, aby zniekształcili [umowę], uniemożliwiając składanie zeznań lub dyktando; wierzyciel nie powinien też wywierać na nich presji, zarzucając im rzeczy, które nie nadają się do zeznań lub dyktando; a jeśli tak, to jest to, co jest wam zakazane, czyli grzeszność, bunt przeciwko posłuszeństwu i brak prawdy w was. I bójcie się Boga w tym, co On nakazuje i czego zabrania. Bóg uczy cię (wa-yu’allimukumu Llāhu, jest dorozumianym kwalifikatorem okolicznościowym lub oznacza początek nowego zdania), co leży w twoim najlepszym interesie, a Bóg wie wszystko.