2:102Medyńska

Koran 2:102 – Sura Al-Baqarah (Krowa)

Werset 102 ze 114 sur w Świętym Koranie. Przekład Józefa Bielawskiego.

Tekst arabskiالبقرة

وَٱتَّبَعُواْ مَا تَتۡلُواْ ٱلشَّيَٰطِينُ عَلَىٰ مُلۡكِ سُلَيۡمَٰنَۖ وَمَا كَفَرَ سُلَيۡمَٰنُ وَلَٰكِنَّ ٱلشَّيَٰطِينَ كَفَرُواْ يُعَلِّمُونَ ٱلنَّاسَ ٱلسِّحۡرَ وَمَآ أُنزِلَ عَلَى ٱلۡمَلَكَيۡنِ بِبَابِلَ هَٰرُوتَ وَمَٰرُوتَۚ وَمَا يُعَلِّمَانِ مِنۡ أَحَدٍ حَتَّىٰ يَقُولَآ إِنَّمَا نَحۡنُ فِتۡنَةٞ فَلَا تَكۡفُرۡۖ فَيَتَعَلَّمُونَ مِنۡهُمَا مَا يُفَرِّقُونَ بِهِۦ بَيۡنَ ٱلۡمَرۡءِ وَزَوۡجِهِۦۚ وَمَا هُم بِضَآرِّينَ بِهِۦ مِنۡ أَحَدٍ إِلَّا بِإِذۡنِ ٱللَّهِۚ وَيَتَعَلَّمُونَ مَا يَضُرُّهُمۡ وَلَا يَنفَعُهُمۡۚ وَلَقَدۡ عَلِمُواْ لَمَنِ ٱشۡتَرَىٰهُ مَا لَهُۥ فِي ٱلۡأٓخِرَةِ مِنۡ خَلَٰقٖۚ وَلَبِئۡسَ مَا شَرَوۡاْ بِهِۦٓ أَنفُسَهُمۡۚ لَوۡ كَانُواْ يَعۡلَمُونَ

Przekład na język polskiJózef Bielawski

Oni poszli za tym, co opowiadali szatani o królestwie Salomona. Salomon nie był niewiernym, lecz szatani byli niewiernymi i nauczali ludzi czarów i tego, co zostało zesłane dwom aniołom w Babilonie: Harutowi i Marutowi. Oni jednak nie nauczali nikogo, póki nie powiedzieli: "My jesteśmy tylko pokuszeniem, nie bądź więc niewiernym!" I od tych dwóch aniołów uczyli się ludzie tego, co może rozdzielić męża od żony. Lecz oni nie szkodzą przez to nikomu, jedynie za zezwoleniem Boga. I oni nauczyli się tego, co im szkodziło i nie przynosiło korzyści, wiedząc dobrze, że ten, kto to kupi, nie będzie miał udziału w życiu ostatecznym. A z pewnością złe jest to, co oni kupili za swoje dusze! Gdybyż oni byli wiedzieli

Transliteracja fonetyczna

WaittabaAAoo ma tatloo alshshayateenu AAala mulki sulaymana wama kafara sulaymanu walakinna alshshayateena kafaroo yuAAallimoona alnnasa alssihra wama onzila AAala almalakayni bibabila haroota wamaroota wama yuAAallimani min ahadin hatta yaqoola innama nahnu fitnatun fala takfur fayataAAallamoona minhuma ma yufarriqoona bihi bayna almari wazawjihi wama hum bidarreena bihi min ahadin illa biithni Allahi wayataAAallamoona ma yadurruhum wala yanfaAAuhum walaqad AAalimoo lamani ishtarahu ma lahu fee alakhirati min khalaqin walabisa ma sharaw bihi anfusahum law kanoo yaAAlamoona

Wyjaśnienie / Tafsir Al-Dżalalajn

I podążają za tym (wa’ttaba’ū jest dodatkiem do nabadha, „[wyrzuciła]”) to, co diabły zwykły opowiadać w czasach królestwa Salomona na temat magii: mówi się, że [diabły] zakopały te [księgi magii] pod jego tronem, kiedy odebrano mu królestwo; mówi się też, że słuchali ukradkiem i dodawali zmyślenia do tego, co słyszeli, a następnie przekazywali to kapłanom, którzy zbierali to w księgach; zostało to rozpowszechnione i rozeszły się pogłoski, że dżiny posiadają wiedzę o tym, co skryte. Salomon zebrał te księgi i zakopał je. Kiedy umarł, diabły pokazywały ludziom, gdzie są te księgi, a ci wynieśli je i odkryli, że zawierają czary, i powiedzieli: „Twoje królestwo powstało tylko dzięki temu, co jest tutaj”; następnie zaczęli się ich uczyć i odrzucili Pisma swoich proroków. Aby zademonstrować niewinność Salomona i odrzucenie Żydów, gdy mówili: „Spójrzcie na tego Mahometa, on wymienia Salomona jako jednego z proroków, gdy był jeszcze czarownikiem”, Bóg wywyższony mówi: Salomon nie uwierzył, to znaczy nie czynił magii, ponieważ nie uwierzył, ale diabły nie uwierzyły, ucząc lud czarów (to zdanie jest poszlakowym kwalifikatorem odnoszącym się do osoby regulujący czasownik kafarū); i ucząc ich tego, co zostało objawione dwóm aniołom, to znaczy czarów, do których [wykonania] zostali natchnieni (al-malakayn, „dwaj aniołowie”: wariant czytania ma al-malikayn, „dwaj królowie”), którzy byli w Babilonie – mieście w dolnym Iraku – Hārūt i Mārūt (tutaj imiona zastępują „dwóch aniołów” lub wyjaśnienie tego ostatniego). Ibn „Abbās powiedział: „Było to dwóch czarowników, którzy zwykli uczyć [ludzi] magii”; mówi się również, że byli to dwaj aniołowie wysłani, aby uczyć ludzi [czarów] w ramach próby od Boga. Nie nauczali nikogo, gdyby nie powiedzieli w ramach rady: Jesteśmy tylko pokusą, próbą od Boga dla ludzi, aby ich doświadczyć, gdy się tego nauczą. Kto się tego nauczy, jest niewiernym, a kto się wyrzeknie, ten jest wierzącym; nie wierzcie”, ucząc się tego; gdyby ta osoba odmówiła i nalegała, aby się tego nauczyć, nauczyliby go. Od nich dowiedzieli się, jak mogą spowodować podział między mężczyzną a jego żoną, tak że będą się nienawidzić, a jednak oni, czarownicy, nie wyrządzili nikomu krzywdy w ten sposób, to znaczy za pomocą tej magii, chyba że za pozwoleniem Boga i Jego wolą; i dowiedzieli się, co im szkodzi w życiu ostatecznym, a nie przynosi im korzyści, i to są czary. I z pewnością (lām [od la-qad, „na pewno”] oznacza przysięgę) oni, Żydzi, dobrze wiedzieli, że ktokolwiek (la-man: lām oznacza [część] podmiotu zdania i jest semantycznie powiązany z tym, co je poprzedza; człowiek wprowadza zdanie względne) kupuje je, [ktokolwiek] je wybierze i przyjmie w miejsce Księgi Bożej, nie będzie miał udziału w życiu ostatecznym, to znaczy żadnej części Raj; zło byłoby wówczas tym, za co się sprzedali ci sprzedawcy, to znaczy część należna za ten [czyn] w życiu ostatecznym, gdyby się tego nauczyli; gdyż w ich przypadku ogień byłby obowiązkowy; gdyby tylko wiedzieli, jak realna jest kara, jaka ich czeka, nie nauczyliby się jej.